Αρχείο Συγγραφέων

Ελληνικές κυκλοφορίες

Posted in Κυκλοφορίες / Kριτικές with tags , , on 27/09/2013 by n0tags

Για πρώτη επιλογή, είπα να σας συστήσω μια κυκλοφορία που προσωπικά, από την πρώτη φορά που την άκουσα ενθουσιάστηκα από την καλή δουλειά που έχει γίνει. Βέβαια, ένα από τα μέλη της μπάντας είναι παραγωγός του σταθμού (ελπίζω να μην τον «έδωσα» τώρα, αλλά άμα είναι θα με κράξει!) και προφανώς, αυτό θολώνει λίγο την αντικειμενικότητα. Οι Jaw Bones… γυροφέρνουν στη Θεσσαλονίκη και κινούνται σε stoner περιοχές με μερικές δόσεις Alice In Chains και κάποια περάσματα post rock (στα δικά μου αυτιά). Το ΕΡ που μπορείτε να ακούσετε εδώ είναι μια πρόγευση του full-length άλμπουμ που επιδιώκουν να κυκλοφορήσουν σύντομα. To ακόμα καλύτερο της υπόθεσης, είναι ότι αν σας αρέσει αυτό που ακούτε, μπορείτε να το κατεβάσετε δίνοντας οποιαδήποτε τιμή θέλετε, συμπεριλαμβανομένης και της μηδενικής!

Αν και ήταν στις προθέσεις μας, επειδή το αφήσαμε για τελευταία στιγμή, δεν καταφέραμε να postάρουμε κάτι για το release party του πρώτου δίσκου των Αθηναίων Anal Veritas, Project: T.V. Junkies, που έγινε πριν από μερικούς μήνες. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να παραθέσουμε το άλμπουμ τους εδώ για να το ακούσετε και να γουστάρετε!

H επόμενη επιλογή κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 2012. Οι Dala Sun είναι από την Πάτρα και το Gegenschein είναι το δεύτερο άλμπουμ τους. Βαρύ stoner -με παραγωγή που θυμίζει sludge- και δόσεις χαβαλέ (πού και πού), απολαμβάνεται πολύ ευχάριστα με αρκετές μπίρες! Το άλμπουμ διατίθεται δωρεάν για downloading από το site της μπάντας.

n0tags

Advertisements

Lemmy

Posted in Videos with tags , , , on 24/05/2013 by n0tags

Για όσους δεν το έχουν δει ακόμα… ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΤΩΡΑ!!! Αφοπλιστικό, θορυβώδες, αποκαλυπτικό, και πολλές φορές ξεκαρδιστικό, το «Lemmy» είναι ένα πολύ καλοφτιαγμένο ντοκιμαντέρ-βιογραφία για τον «baddest motherfucker on earth» -κατά τον Dave Grohl. Μια σπάνια (και μερικές φορές παρεισφρητική) ματιά στην -κατά τα φαινόμενα απλή- προσωπικότητα του ανθρώπου που ενσαρκώνει το ίδιο rock ‘n’ roll, έχοντας κάνει τα πάντα με το δικό του μοναδικό και -κυρίως- αυθεντικό τρόπο. Για αυτό και υπάρχει ένα Τ-Ε-Ρ-Α-Σ-Τ-Ι-Ο RESPECT για τον Lemmy από αναρίθμητα μεγαθήρια της μουσικής που εμφανίζονται και μοιράζονται τις εντυπώσεις τους για ένα ζωντανό θρύλο. Φυσικά, ο ίδιος τα λέει ακόμα καλύτερα -αν μπορείς να καταλάβεις την προφορά του!
n0tags

Appetite for self-destruction

Posted in Ανάγνωση... with tags on 10/05/2013 by n0tags

Αν θέλετε να αποκτήσετε μια -ανέλπιστα- κατατοπιστική εικόνα για το τί ακριβώς έχει παιχτεί στη μουσική βιομηχανία τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, τότε ίσως αυτό το βιβλίο θα πρέπει να αποτελέσει τον πρώτο σας σταθμό -μετά το freakout.gr πάντα! Με ονόματα, νούμερα και αφήγηση που σε πιάνει από το λαιμό ήδη από τις πρώτες σελίδες σα να ήταν αστυνομικό μυθιστόρημα, ο συγγραφέας Steve Knopper παραθέτει παραλειπόμενα με τρόπο που σε κάνει να νιώθεις ότι ήταν… πανταχού παρών στο χρονικό διάστημα που καλύπτει. Ο Knopper τα λέει έξω από τα δόντια για όλα: τους υπέρογκους μισθούς των μεγαλοδιευθυντών, τις υπερβολές κάθε είδους, τα μαχαιρώματα, τις παγαποντιές και τη στενοκεφαλιά ανθρώπων που πάνω-κάτω έχουν ορίσει τί θα ακούει ο μισός δυτικός κόσμος μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Από την τεράστια -και απολύτως κατασκευασμένη- εμπορική επιτυχία της disco και την κατακρήμνισή της (που έπληξε σημαντικά τις δισκογραφικές), την προώθηση βαρέων βαρών του Michael Jackson (που έκανε το κοινό να επιστρέψει στα δισκοπωλεία), έως τη διστακτικότητα των υψηλόβαθμων στελεχών των μεγαλοεταιριών προς κάθε τι καινούργιο όπως π.χ. το CD ή το MTV, μέσα από τα οποία θα πλούτιζαν στο μέλλον, αλλά για τα οποία δεν είχαν καθόλου συμπάθεια πριν καθιερωθούν. Το βιβλίο κάνει εκτενή αναφορά και στον υποχθόνιο τρόπο «παραγωγής» επιτυχιών, μέσω ενός σκοτεινού δικτύου προώθησης όπου, έπειτα από τα κατάλληλα «λαδώματα» οι ραδιοφωνικοί σταθμοί έπαιζαν κατά παραγγελία των δισκογραφικών εταιριών. Εκεί έφευγε μεγάλο μέρος του budget των εταιριών, διατηρώντας εν λειτουργία το κατεστημένο που τους έφερνε χοντρό χρήμα.

Oι εταιρίες σέρφαραν επάνω στο τεράστιο κύμα του CD Βoom κατά τη διάρκεια του οποίου οι πωλήσεις των πλαστικών… σουβέρ αυξάνονταν δίχως τέλος. Οι δισκογραφικές εκμεταλλεύτηκαν καταναλωτικό κοινό και καλλιτέχνες αυξάνοντας τις τιμές για τους πρώτους και μειώνοντας τα έσοδα για τους τελευταίους. Πλημμύρισαν την αγορά με CD και ο κόσμος αναγκάστηκε σχεδόν να αγοράσει εξαρχής τη δισκοθήκη του, με προϊόντα διπλάσιου κόστους από τους δίσκους βινυλίου. Τα επιπλέον χρήματα κατέληγαν όλα στην τσέπη των δισκογραφικών, μέσω όρων συμβολαίου των οποίων οι λεπτομέρειες εξακολουθούν να διαφεύγουν σε έμπειρους νομικούς συμβούλους της μουσικής βιομηχανίας…

Ωστόσο, οι δισκογραφικές άφησαν τα οπίσθιά τους ακάλυπτα όταν οι… κομπιουτεράκηδες κατάφεραν να περάσουν νομοθεσία ότι οι χρήστες Η/Υ θα έχουν τη δυνατότητα να αντιγράφουν CD δεδομένων. Και οι δισκογραφικές είχαν ψηφιοποιήσει όλο τον κατάλογό τους. Όταν το διαδίκτυο και το MP3 οδήγησαν στο file sharing και το Napster, οι δισκογραφικές αντιμετώπισαν την κατάσταση ως καθαρή κλοπή της «ιδιοκτησίας» τους και πολέμησαν με νύχια και με δόντια για να πατάξουν τον εχθρό/θεριό. Με την υπεροψία που τους διέπει, τα υψηλόβαθμα στελέχη δισκογραφικών δε μυρίστηκαν καν το γεγονός ότι διέπρατταν το μεγαλύτερο λάθος στην ιστορία τους, οδηγώντας στο τέλος των ημερών της κότας με τα χρυσά… CD. Θα μπορούσε κάλλιστα να μην έχει γίνει έτσι. Αν ήταν έξυπνοι να εκμεταλλευτούν ένα έτοιμο κοινό 25 εκατομμυρίων χρηστών που απαριθμούσε το Napster, η πλατφόρμα είχε τα φόντα να γίνει το πρώτο social network πολύ πριν την έλευση των MySpace και Facebook. Αναλογιστείτε λίγο τι θα είχε συμβεί αν το Napster είχε καταφέρει να γίνει το πρώτο -και όπως συμβαίνει συνήθως, το πιο επιτυχημένο- social network, σε πόσο επικερδή επιχείρηση θα μπορούσε να έχει μετατραπεί για τις δισκογραφικές. Εντέλει, οι εταιρίες κατάφεραν να νικήσουν το Napster όχι όμως και το file sharing!

Χωρίς να έχουν συνέλθει από το γκολ που δέχθηκαν, και με την ελεύθερη ανταλλαγή αρχείων μέσω διαδικτύου να διογκώνεται συνεχώς, οι δισκογραφικές δεν κατάφεραν να βρουν κάποια λύση την επόμενη διετία. Τότε, στο σκηνικό προσγειώθηκε ο Steve Jobs της Apple, ο οποίος πρότεινε το iTunes, το ηλεκτρονικό… τραγουδοπωλείο -κάτι που οι δισκογραφικές αργότερα ανακάλυψαν ότι δε θα τους συνέφερε καθόλου. Επρόκειτο όμως για την τελευταία ελπίδα των εταιριών, δεδομένης της απουσίας διαδικτυακού μάρκετινγκ -εν έτει 2003- και των αποτυχημένων προσπαθειών εύρεσης τεχνολογίας προστασίας από αντιγραφές. Δεδομένου ότι το iTunes ήταν περιορισμένο στους ελάχιστους χρήστες Mac, αποτελούσε χαμηλό ρίσκο για τις εταιρίες. Μόλις όμως ο Jobs έκλεισε τις συμφωνίες με τις μεγάλες δισκογραφικές, έκανε την πλατφόρμα συμβατή και με τα PC, οδηγώντας στην έκρηξη δημοτικότητας του iPod -το gadget για την προώθηση του οποίου δημιούργησε το iTunes ο Jobs, πέραν της ευκαιρίας που του έδινε να μπει στα χωράφια της μουσικής βιομηχανίας- οι δισκογραφικές είδαν τι σημαίνει Apple, η οποία πλέον τους κράταγε από τα… αμελέτητα, λαμβάνοντας πρωτοβουλίες όπως τον καθορισμό δικών του τιμών με εκβιαστικές μεθόδους: «ή τόσο ή το αποσύρω»!

Την ίδια στιγμή, οι δισκογραφικές άρχισαν να καταθέτουν μηνύσεις εναντίον απλών πολιτών που είχαν κατεβάσει δωρεάν μουσική από το διαδίκτυο (τη στιγμή που δεν υπήρχε νόμιμη εναλλακτική), διεκδικώντας 750$ για κάθε τραγούδι που είχε αποθηκευτεί στο σκληρό τους δίσκο! Οι τακτικές εκφοβισμού των εταιριών εναντίον των ίδιων των πελατών τους, για κάποιο… μυστήριο λόγο δεν απέφερε καρπούς! Οι δισκογραφικές κατηγόρησαν -και εξακολουθούν- το downloading ως το κύριο αίτιο της πτώσης των πωλήσεών τους, ωστόσο η αλήθεια είναι ότι οι ίδιες έσκαψαν το λάκο τους!

P.S. Θέλω να ευχαριστήσω θερμά το φίλο Vic που μου δάνεισε το βιβλίο και μου… άνοιξε τα μάτια!
n0tags

Cadillac Records

Posted in Videos with tags , , , , on 25/04/2013 by n0tags

Κάνοντας ζάπινγκ εχθές το βράδυ στην τηλεόραση, έπεσα επάνω σε αυτή την ταινία του 2008, την οποία δεν είχα πάρει χαμπάρι. Ο τίτλος Cadillac Records παραπέμπει στη θρυλική δισκογραφική εταιρία Chess Records. Mια δραματοποιημένη εξιστόρηση αληθινών γεγονότων, που σκιαγραφεί τα πρώτα βήματα της καριέρας των Muddy Waters, Howlin’ Wolf, Chuck Berry, Willie Dixon, Little Walter, Etta James (την οποία υποδύεται η Beyonce) και φυσικά την ιστορία του Leonard Chess (Adrien Brody), ιδρυτή της ομώνυμης εταιρίας. Δεν τα σπάω με την ερμηνεία του Jeffrey Wright ως Muddy Waters -αλλά αυτό ίσως είναι προσωπικό γούστο. Κατά τα άλλα, πρόκειται για μια πολύ δυνατή ταινία. Κάποιος την έχει ανεβάσει ολόκληρη στο διαδίκτυο, με ολλανδικούς -υποθέτω… δεν είμαι σίγουρος- υπότιτλους, οπότε την παραθέτω…
n0tags




Tom & Kerry

Posted in Περί μουσικής... with tags , on 07/03/2013 by n0tags

Λοιπόν, μου ‘ρθε να γράψω για ένα συμβάν που με λύπησε αρκετά, καθώς στην… επιχείρηση «Slayer» -που τυγχάνει να είναι μια από τις αγαπημένες μου μπάντες- έγινε πριν από λίγες ημέρες μια σημαντική αλλαγή. Απ’ ότι κατάλαβα εξ’ αυτών που ανακοινώθηκαν και ειπώθηκαν, ο drummer Dave Lombardo ζήτησε… αύξηση λίγες ημέρες πριν την έναρξη μιας περιοδείας στην Αυστραλία και απολύθηκε άμεσα -όχι με όμορφο τρόπο. O ίδιος ισχυρίζεται πως πέρυσι ανακάλυψε ότι το μάνατζμεντ εισέπραττε το 90% των εσόδων από τις περιοδείες με την πρόφαση της κάλυψης εξόδων, ενώ τα μέλη της μπάντας μοιράζονταν το 10%. Όταν ζήτησε πρόσβαση σε έγγραφα που θα δικαιολογούσαν τη μοιρασιά αυτή, πήρε αρνητική απάντηση και επιπλέον, δηλώνει ότι δεν έχει λάβει τα χρήματά του για το 2012 -πέραν μιας μικρής προκαταβολής. Για να τα εισπράξει, θα έπρεπε πρώτα να υπογράψει συμβόλαιο το οποίο εκτός των άλλων του απαγόρευε να μιλάει για τους Slayer σε συνεντεύξεις! Όταν ο Lombardo πρότεινε ένα νέο πακέτο οικονομικών όρων, ο Kerry King (κιθαρίστας) δήλωσε ξεκάθαρα ότι δεν ενδιαφέρεται να το συζητήσει και απείλησε ότι θα βρει άλλο ντράμερ, αν ο Dave επεδίωκε να δώσει συνέχεια στο ζήτημα… Στην επόμενη πρόβα, ο King δεν εμφανίστηκε, ενώ μερικές ώρες αργότερα ο Lombardo έλαβε email από τους δικηγόρους της μπάντας, οι οποίοι των ενημέρωναν ότι είχε αντικατασταθεί για το αυστραλιανό tour. Η είδηση έσκασε λίγες ημέρες αφότου έγινε γνωστό ότι οι Slayer θα έρθουν να παίξουν στην Ελλάδα το καλοκαίρι και αυτό σημαίνει ότι θα έρθουν χωρίς τον Lombardo…

Όσοι γνωρίζουν τι εστί Lombardo, καταλαβαίνουν τους λόγους για τους οποίους ξενερώνω, αν και είμαι από τους λίγους που γουστάρουν εξίσου (αν όχι περισσότερο σε μερικούς τομείς) το drumming style του Paul Bostaph στους Slayer τη δεκαετία 1992 – 2001, χωρίς απαραίτητα να τρελαίνομαι για τις συνθέσεις των οποίων αποτελεί το σκελετό. Αλλά δε νομίζω να είναι μονάχα δικό μου κόλλημα να θέλω να βλέπω τις αγαπημένες μπάντες μου με όσα περισσότερα original μέλη είναι δυνατό. Ήδη από τη σύνθεση των Slayer απουσιάζει εδώ και ένα χρόνο ο κιθαρίστας Jeff Hanneman, ο οποίος προσβλήθηκε από έναν σαρκοβόρο ιό που παραλίγο να του φάει το χέρι και βρίσκεται ακόμα σε στάδιο ανάρρωσης έπειτα από πολύ σοβαρές χειρουργικές επεμβάσεις…

Το θεωρώ απαράδεκτο να «απολύεται» κάποιος από μια μπάντα και χωρίς καν να του το πουν στη μούρη, και δη όταν πρόκειται για τον Dave fucking Lombardo! Ο τύπος είναι στη μπάντα 20 χρόνια! Και δε μιλάμε για οποιονδήποτε drummer… Ο Lombardo αποτελεί θρύλο στα metal τύμπανα. Μπορεί να έφτιαξε το όνομά του με τους Slayer, αλλά απέδειξε εμπράκτως ότι δεν τους έχει ανάγκη, όταν τα σπάσανε μεταξύ τους το 1992. Η μπάντα του -οι Grip Inc.- έβγαλε δισκάρες σε μια εποχή που οι Slayer έπεσαν αρκετά. Όταν ο Lombardo επέστρεψε στους Slayer, τα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν με τον ίδιο ξανά πίσω από το drumkit (το Christ Illusion του 2006 και το World Painted Blood του 2009) ήταν -κατά την άποψή μου- καλύτεροι απ’ οτιδήποτε είχε κυκλοφορήσει η μπάντα από το μακρινό Divine Intervention (1994). Δεν το αποδίδω στο drumming του Lombardo, αλλά είμαι σίγουρος ότι συνέβαλε.

Έπειτα βλέπω και τον Kerry King να δηλώνει με χαλαρότητα (μπορείτε να το δείτε στο video που υπάρχει από κάτω, μετά το 03:13) «όταν είδα προβλήματα στον παράδεισο, και εφόσον εγώ είμαι ο εγκέφαλος (mastermind) τέτοιου είδους αποφάσεων, είπα εντάξει, έχω εναλλακτικό σχέδιο, για οποιαδήποτε περίπτωση. (04:50) […] O Tom (Araya, τραγουδιστής/μπασίστας) το είδε να έρχεται. Δεν ήταν σίγουρος για τον Dave εδώ και καιρό τώρα και εγώ ήμουν αυτός που έλεγε ότι δεν αισθάνομαι άνετα να προχωρήσουμε χωρίς αυτόν (σ.σ.: τη στιγμή που ο Lombardo δήλωσε ότι είχε προσλάβει οικονομικούς ελεγκτές μαζί με τον Araya). ‘Οταν έσκασε στο πρόσωπό μας, έλαβα δράση άμεσα» και ξενερώνω ακόμα περισσότερο…

Αυτό που μου τη σπάει περισσότερο είναι που ο King δε φαίνεται να θυμάται 1ον ότι οι Slayer αποτελούνται από τέσσερα μέλη και όχι αποκλειστικά από τον ίδιο και πως οφείλει -στους οπαδούς της μπάντας- να αποτρέψει οποιαδήποτε αποχώρηση και να μην αντιμετωπίζει τους υπόλοιπους ως αντικαταστάσιμα αντικείμενα… Σύμφωνα με το δικό μου τρόπο σκέψης, το οφείλεις σε αυτούς που σε έκαναν ό,τι είσαι στην τελική, να παλέψεις για να διατηρήσεις τη μπάντα σου όσο περισσότερο ατόφια γίνεται. Δεν είναι εταιρία όπου προσλαμβάνεις και απολύεις άτομα ανάλογα με τις ορέξεις σου… Ή μήπως είναι. Είναι σίγουρο ότι κανείς, πέραν των -λιγοστών- άμεσα εμπλεκόμενων κανείς δε γνωρίζει επακριβώς τι έχει συμβεί, αλλά από τη στάση των δυο πλευρών, ο καθένας μπορεί να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.

Δεν έτρεφα ποτέ αυταπάτες ότι οι Slayer είναι μια αντιεμπορική underground μπάντα. Να πουλήσουν όσο το δυνατό περισσότερο ήθελαν ανέκαθεν. Αυτό που είχα εκτιμήσει ήταν ότι δεν είχαν ξεπουλήσει τη μουσική τους. Σε αντίθεση με άλλες μπάντες του ιδιώματος (ονόματα δε λέμε, αλλά τις υπολήψεις τους τις έχουν θίξει μόνοι τους) δεν έβγαλαν ποτέ μια εμπορική πατάτα που δεν είχε καμία σχέση με το metal για να προσεγγίσουν το κοινό του MTV. Αν είναι να το κάνεις, τουλάχιστον κάν’το καλά, είναι η προσωπική μου άποψη. Αυτό μου έβγαζε μια αίσθηση ότι σέβονται τους οπαδούς τους, τουλάχιστον σε μουσικό επίπεδο. Αυτή τη στιγμή όμως, ως οπαδός των Slayer νιώθω ότι με έγραψαν (μαζί με εκατομμύρια άλλους σαν κι εμένα) στα παλαιότερα των υποδημάτων τους…

Πού αφήνουν οι τελευταίες εξελίξεις τους Slayer; Στην κατάσταση όπου είναι οι Tom & Kerry (σας θυμίζει cartoon;) και… άλλοι δυο, των οποίων τα ονόματα λίγοι θυμούνται… Δεν έχω αμφιβολία ότι οι αντικαταστάστες μπορούν να παίξουν εξίσου καλά. Δεν είναι αυτό το θέμα μου. Δεν είναι η μπάντα που γουστάρω. Μπάντα σημαίνει χημεία μεταξύ συγκεκριμένων ανθρώπων. Όχι τέσσερις-πέντε τυχαίοι τύποι που παίζουν ένα συγκεκριμένο setlist επί πληρωμή. Και βέβαια για να καταλήγουν εκεί τα πράγματα, η χημεία αυτή μάλλον είχε… εξατμιστεί εδώ και αρκετό καιρό. Ίσως από τις αρχές της δεκαετίας του ’90…
n0tags

Το πλήρες set των Slayer σε μια από τις πρόσφατες εμφανίσεις τους στην Αυστραλία.

Heavy Metal: Louder Than Life

Posted in Videos with tags , on 07/03/2013 by n0tags

Προετοιμάστε τις μπύρες (με υ και όχι με ι) και τις πίτσες, ανεβάστε το volume, βάλτε full screen σε μεγάλη οθόνη, κλείστε κινητά και σταθερά και απολαύστε ένα από τα καλύτερα μουσικά ντοκιμαντέρ που έχουν βγει για τη μουσική. Θέμα: Το Heavy Metal! Για οπαδούς του είδους και όχι μόνο, πρόκειται για μια άριστη παραγωγή που δίνει μια αρκετά ολοκληρωμένη εικόνα της ιστορίας και της ανάπτυξης ενός… παρεξηγημένου μουσικού ιδιώματος. Το ντοκιμαντέρ είναι χωρισμένο σε δυο μέρη και στα αγγλικά, με… ισπανικούς υπότιτλους (ευκαιρία να ξεσκονίσετε τα ισπανικά σας)!
n0tags

Sting – Broken Music

Posted in Ανάγνωση... with tags , on 14/12/2012 by n0tags

Sting - Broken MusicΌχι, δεν πρόκειται για δίσκο του Sting, αλλά για την αυτοβιογραφία του. Αν μη τι άλλο, σε αυτό το βιβλίο ανακαλύπτει κανείς τις εντυπωσιακές συγγραφικές ικανότητες του Sting, σε ένα βιβλίο που δε ακολουθεί την πεπατημένη οδό της αυτοβιογραφίας. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις «αυτοβιογραφιών» που τις έχει γράψει το άτομο του οποίου το όνομα εμφανίζεται με μικρά γραμματάκια από κάτω από το όνομα του «αστέρα». Εδώ η κατάσταση είναι διαφορετική καθώς τα συγγραφικά ηνία κρατάει αποκλειστικά ο ίδιος. Προσωπικά δεν τα σπάω με τη μουσική του Sting, έχει βγάλει μερικά καλά κομμάτια (με το Englishman In New York να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα με μίλια διαφορά) αλλά μέχρι εκεί. Οι Police ήταν καλή μπάντα κατά τη γνώμη μου, αλλά έχουν υπερβολικά μεγάλο αριθμό τραγουδιών -για τα γούστα μου- που βασίζονται στις άρσεις (χαρακτηριστικό της reggae μουσικής). Ανέκαθεν όμως με συνάρπαζαν οι βιογραφίες μουσικών -και δη οι αυτοβιογραφίες. Για αυτό και όταν βρήκα το βιβλίο σε τιμή ευκαιρίας δεν κατάφερα να αντισταθώ.

Η αφήγηση του Sting ξεκινάει με την πολύ σημαντική για τη ζωή του, όπως περιγράφει, εμπειρία μύησης στην ιεροτελεστία του αγιαχουάσκα, γραπώνοντας τον αναγνώστη από τα μαλλιά! Το βιβλίο διαβάζεται περισσότερο σα μυθιστόρημα και λιγότερο ως βιογραφία ενός αστέρα της μουσικής. Ο Sting επικεντρώνεται στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, και η αφήγησή του φτάνει έως τη στιγμή που οι Police γνώρισαν για πρώτη φορά επιτυχία. Με αυτό τον τρόπο δίνει ένα πολύ διαφωτιστικό insight στα γεγονότα και τις καταστάσεις που επηρέασαν τη δημιουργία της προσωπικότητάς του -πάντοτε μέσα από το δικό του πρίσμα- αφήνοντας απ’ έξω την υπόλοιπη ζωή του. Οπότε, σε αυτό το βιβλίο δεν πρόκειται να διαβάσετε για τις περιπέτειές του στον τομέα του ταντρικού σεξ!

Αντιθέτως, θα λέγαμε ότι το βιβλίο μπορεί να γίνει λίγο «βαρύ» ή να αναφέρει πληροφορίες τις οποίες κανείς δε χρειάζεται να γνωρίζει! Ο ίδιος λέει ότι έπεσε σε κατάθλιψη για δυο χρόνια όταν το έγραψε… Σίγουρα δεν αποπνέει τόση μιζέρια στον αναγνώστη. Προσωπικά, με κράτησε αρκετά καθηλωμένο η -κατά τα φαινόμενα- ειλικρίνια της πρόζας του. Το βιβλίο το διάβασα μεταφρασμένο, οπότε σίγουρα χάνει σε σύγκριση με το κείμενο στη μητρική του γλώσσα. Ωστόσο η δουλειά που έχει γίνει στη μετάφραση είναι πάρα πολύ καλή.
n0tags

KONG – Merchants Of Air (2012)

Posted in Κυκλοφορίες / Kριτικές with tags , on 09/12/2012 by n0tags

KONG – Merchants Of Air
Μέχρι φέτος δεν είχα την τύχη να ακούσω τους KONG. Το άλμπουμ Merchants Of Air όμως, ήταν ένα καταπληκτικό μέσο γνωριμίας με αυτή την πολυδιάστατη μπάντα, που τυγχάνει να έχει μακρά ιστορία. Παρά τον τίτλο, οι Ολλανδοί κάθε άλλο παρά αερητζήδες είναι. Πρόκειται για μια instrumental δουλειά, με βάση το progressive/hard rock και πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία! Ο θόρυβος δε λείπει, θυμίζοντας industrial καταστάσεις, αλλά στο σύνολο, οι επιρροές προέρχονται από εντελώς διαφορετικά μουσικά είδη τα οποία οι KONG έχουν τη δυνατότητα να αναμειγνύουν επιτυχώς. Το ηχητικό αποτέλεσμα μερικές φορές (Steamtrucking) θυμίζει μια πιο progressive πλευρά των Ministry χωρίς φωνητικά, αλλά με drummer. Άλλες πάλι φλερτάρει με τo post rock (Stug), χωρίς σε καμία περίπτωση να υποπίπτει σε αυτή την κατηγορία. Ίσως κάποιοι να ακούνε και λίγο Tool μέσα σε όλα αυτά (Wahnsinn, Baby) και κάποιες αμυδρές επιρροές stoner. Ανέφερα το έντονο ηλεκτρονικό στοιχείο με τα πανταχού παρόντα samples; «Κάλα ρε φίλε», θα πείτε, «όλα τα παίζουν αυτοί;» Η απάντηση είναι προφανώς όχι, αλλά καλύπτουν μια ευρύτατη γκάμα, χωρίς να σε… πρήζουν επιδεικνύοντας την εκτελεστική τους δεινότητα.

Εδώ μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο το album:

Οι KONG δημιουργήθηκαν στο Άμστερνταμ το 1988. Σε ένα από τα πρώτα τους live, ο χώρος στη σκηνή δεν ήταν αρκετός για όλα τα μέλη της μπάντας, που αναγκάστηκαν να ακροβολιστούν στις τέσσερις γωνίες του χώρου, ο καθένας με το δικό του, ξεχωριστό σύστημα ΡΑ και το κοινό στη μέση! Από εκεί και έπειτα, οι KONG βρέθηκαν ελάχιστες φορές ξανά στην ίδια σκηνή μαζί, καθώς προτιμούσαν να περικυκλώνουν το κοινό τους με τέσσερα ξεχωριστά stage, καθ΄ όλη τη διάρκεια της «πρώτης» περιόδου τους. Το demo τους έπεσε στα χέρια της Peaceville Records (που έχει αναδείξει πολύ γνωστές μπάντες του ακραίου metal), η οποία εκείνο τον καιρό ήθελε να δημιουργήσει ένα label για μπάντες που δεν έπαιζαν metal. Συνεπώς, οι KONG έγιναν η πρώτη μπάντα που υπέγραψε στην εταιρία Dreamtime (το 1990) και κυκλοφόρησε το αρκετά avant-garde δισκογραφικό της ντεμπούτο Mute Poet Vocalizer. Έπειτα από άλλα δυο άλμπουμ, ξεκίνησαν οι αποχωρήσεις μελών… To εκρηκτικό Freakcontrol (1999) ήταν ο τελικός δίσκος της πρώτης περιόδου τους.

Mια από τις πιο pop στιγμές του δίσκου –γι’ αυτό και έγινε video clip.

Το 2007 όμως, ξεκίνησε η αναβίωση της παλιάς μηχανής από ένα εκ των ιδρυτικών μελών της, τον μπασίστα Mark Drillich, ο οποίος πλαισιωμένος από τρεις καινούργιους μουσικούς (τους κιθαρίστες Tijs Keverkamp και David Kox, με την Mandy Hopman στο drumset) εξέδωσε το 2009 το What It Seems Is What You Get. Ένα άλμπουμ με πιο hard rock προσέγγιση απ’ ότι στο παρελθόν, χωρίς ωστόσο να λείπει ο πειραματισμός. Το Merchants Of Air όμως αποπνέει μια πρωτόγνωρη ωριμότητα στην πορεία των KONG και σίγουρα είναι πολύ καλύτερο από την προηγούμενη κυκλοφορία τους. Ακούγεται ως ιδιαίτερα φρέσκος ήχος για τα δεδομένα του 2012, έχοντας ως βάση μια rock μπάντα. Progressive μέχρι το κόκαλο, χωρίς πολλές… φανφάρες.
n0tags

OSI – Fire Make Thunder (2012)

Posted in Κυκλοφορίες / Kριτικές with tags , , , , on 07/12/2012 by n0tags

OSI – Fire Make Thunder
OSI, ή αλλιώς Office of Strategic Influence. H επιλογή του ονόματος δεν είναι τυχαία –όπως και οποιαδήποτε άλλη επιλογή της μπάντας που επίσης δεν είναι τυχαία! Οι OSI αποτελούν πλέον το βασικό project του Kevin Moore, τον οποίο οι περισσότεροι γνωρίζουν ως πρωταγωνιστικό συνθέτη στους καλύτερους δίσκους των Dream Theater, από το πόστο των πλήκτρων. O Μoore έχει αφήσει εδώ και καιρό το solo project του, τους Chroma Key και έχει αφοσιωθεί στη συνεργασία με τον κιθαρίστα των Fates Warning, Jim Matheos και τον drummer των Porcupine Tree, Gavin Harrison. Το Fire Make Thunder είναι το 4ο άλμπουμ μιας μπάντας η οποία παίζει progressive rock με την πραγματική έννοια και όχι υπό το metal στερεότυπο του τι εστί ο όρος. To κυρίαρχο στοιχείο της μπάντας είναι τα πλήκτρα του Moore και η άψογη παραγωγή, με υποδειγματικά samples και εφέ. Οι δίσκοι των OSI γενικά αποτελούν μίνι σενάρια μουσικής παραγωγής για όσους ενδιαφέρονται για αυτό τον τομέα. Οι άριστες παραγωγές και η δημιουργική χρήση της διαθέσιμης τεχνολογίας είναι ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία της μπάντας.

Ίσως να μην είναι το καλύτερο άλμπουμ των OSI (κατά την άποψη του γράφοντα, η μπάντα δεν εχει ξεπεράσει ακόμα το Free του 2006), αλλά διατηρεί τον πήχη πολύ ψηλά. Αρκετοί metalheads έχουν απογοητευτεί από το γεγονός ότι οι OSI δεν προσφέρονται για headbanging. Είναι προφανές ότι οι προθέσεις του Moore είναι εντελώς διαφορετικές. Το τελικό αποτέλεσμα είναι εύηχο, πλησιάζοντας τα όρια της pop, αλλά η αισθητική παραμένει σκοτεινή. Στα drums, o Harrison καταλαβαίνει καλύτερα τον μινιμαλιστικό τρόπο παιξίματος που αναζητεί ο Moore, απ’ ότι ίσως καταδεχόταν να κάνει ο Mike Portnoy. Από την άλλη, δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι όντας το μωρό του control freak Moore, τα πάντα πρέπει να γίνονται όπως τα θέλει εκείνος, κάτι που δεν καθόταν καλά με την… ντίβα, τον Portnoy. Οι φωνητικές δυνατότητες του Moore περιορίζουν κάπως τα εδάφη που μπορεί να εξερευνήσει, ωστόσο οι μελωδίες λειτουργούν καταλυτικά στα κομμάτια. Οι στίχοι, αν και πολλές φορές απλά λειτουργικοί (προσαρμοσμένοι στις απαιτήσεις των μελωδιών), δημιουργούν συχνά καλά σκηνοθετημένες εικόνες στο μυαλό του ακροατή. Οι OSI κινούνται εντός ενός συγκεκριμένου μελαγχολικού -και mid tempo- mood από το οποίο σπάνια ξεφεύγουν, κάτι που σε μερικά αυτιά μπορεί να ακουστεί μονότονο.
n0tags

Εδώ μπορείτε να ακούσετε όλα τα κομμάτια του δίσκου:







Μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη των δύο βασικών μελών των OSI (Kevin Moore και Jim Matheos) στα αγγλικά.