Archive for the Ανάγνωση… Category

Το περιοδικό δρόμου «σχεδία»

Posted in Ανάγνωση... with tags , on 21/05/2014 by ΣτηΜαρμίτα

Στις 27 Φεβρουαρίου 2013, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στους δρόμους της Αθήνας το περιοδικό δρόμου «σχεδία». Πωλείται από διαπιστευμένους πωλητές οι οποίοι, όπως λέει και στο site της «σχεδίας», προέρχονται από ευάλωτες κοινωνικά πληθυσμιακές ομάδες: άστεγοι, άνεργοι και γενικώς άνθρωποι που ζουν αποδεδειγμένα κάτω από το όριο της φτώχειας.

15 μήνες μετά, το περιοδικό συνεχίζει να κυκλοφορεί όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στη Θεσσαλονίκη (απ’τον Ιανουάριο του 2014), στην ίδια τιμή που ξεκίνησε: 3 ευρώ κοστίζει το κάθε τεύχος, όπου το 1,5 ευρώ είναι καθαρό κέρδος του πωλητή. Σημεία πώλησης του περιοδικού υπάρχουν αρκετά στην Αθήνα, θα βρείτε πωλητές σε αρκετές στάσεις του μετρό αλλά και σε μερικές πλατείες. Θα τους αναγνωρίσετε απ΄το χαρακτηριστικό κόκκινο γιλέκο που φοράνε, πάνω στο οποίο αναγράφεται ότι είναι διαπιστευμένοι πωλητές της «σχεδίας», έχει και μια φωτογραφία του εκάστοτε πωλητή μαζί με το ονοματεπώνυμό του. Για κάθε τεύχος που θα αγοράσετε, θα σας δώσουν και την αντίστοιχη απόδειξη.

Ίσα που προλαβαίνετε να αγοράσετε το τεύχος #15 του Μαΐου, μιας και την επόμενη Τετάρτη 28/5, θα κυκλοφορήσει το τεύχος του Ιουνίου.

Και να θυμάστε: η πώληση της «σχεδίας» δεν είναι επαιτεία, είναι δουλειά.

 

Το site της «σχεδίας»: www.shedia.gr

Advertisements

Appetite for self-destruction

Posted in Ανάγνωση... with tags on 10/05/2013 by n0tags

Αν θέλετε να αποκτήσετε μια -ανέλπιστα- κατατοπιστική εικόνα για το τί ακριβώς έχει παιχτεί στη μουσική βιομηχανία τις τελευταίες τρεις δεκαετίες, τότε ίσως αυτό το βιβλίο θα πρέπει να αποτελέσει τον πρώτο σας σταθμό -μετά το freakout.gr πάντα! Με ονόματα, νούμερα και αφήγηση που σε πιάνει από το λαιμό ήδη από τις πρώτες σελίδες σα να ήταν αστυνομικό μυθιστόρημα, ο συγγραφέας Steve Knopper παραθέτει παραλειπόμενα με τρόπο που σε κάνει να νιώθεις ότι ήταν… πανταχού παρών στο χρονικό διάστημα που καλύπτει. Ο Knopper τα λέει έξω από τα δόντια για όλα: τους υπέρογκους μισθούς των μεγαλοδιευθυντών, τις υπερβολές κάθε είδους, τα μαχαιρώματα, τις παγαποντιές και τη στενοκεφαλιά ανθρώπων που πάνω-κάτω έχουν ορίσει τί θα ακούει ο μισός δυτικός κόσμος μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Από την τεράστια -και απολύτως κατασκευασμένη- εμπορική επιτυχία της disco και την κατακρήμνισή της (που έπληξε σημαντικά τις δισκογραφικές), την προώθηση βαρέων βαρών του Michael Jackson (που έκανε το κοινό να επιστρέψει στα δισκοπωλεία), έως τη διστακτικότητα των υψηλόβαθμων στελεχών των μεγαλοεταιριών προς κάθε τι καινούργιο όπως π.χ. το CD ή το MTV, μέσα από τα οποία θα πλούτιζαν στο μέλλον, αλλά για τα οποία δεν είχαν καθόλου συμπάθεια πριν καθιερωθούν. Το βιβλίο κάνει εκτενή αναφορά και στον υποχθόνιο τρόπο «παραγωγής» επιτυχιών, μέσω ενός σκοτεινού δικτύου προώθησης όπου, έπειτα από τα κατάλληλα «λαδώματα» οι ραδιοφωνικοί σταθμοί έπαιζαν κατά παραγγελία των δισκογραφικών εταιριών. Εκεί έφευγε μεγάλο μέρος του budget των εταιριών, διατηρώντας εν λειτουργία το κατεστημένο που τους έφερνε χοντρό χρήμα.

Oι εταιρίες σέρφαραν επάνω στο τεράστιο κύμα του CD Βoom κατά τη διάρκεια του οποίου οι πωλήσεις των πλαστικών… σουβέρ αυξάνονταν δίχως τέλος. Οι δισκογραφικές εκμεταλλεύτηκαν καταναλωτικό κοινό και καλλιτέχνες αυξάνοντας τις τιμές για τους πρώτους και μειώνοντας τα έσοδα για τους τελευταίους. Πλημμύρισαν την αγορά με CD και ο κόσμος αναγκάστηκε σχεδόν να αγοράσει εξαρχής τη δισκοθήκη του, με προϊόντα διπλάσιου κόστους από τους δίσκους βινυλίου. Τα επιπλέον χρήματα κατέληγαν όλα στην τσέπη των δισκογραφικών, μέσω όρων συμβολαίου των οποίων οι λεπτομέρειες εξακολουθούν να διαφεύγουν σε έμπειρους νομικούς συμβούλους της μουσικής βιομηχανίας…

Ωστόσο, οι δισκογραφικές άφησαν τα οπίσθιά τους ακάλυπτα όταν οι… κομπιουτεράκηδες κατάφεραν να περάσουν νομοθεσία ότι οι χρήστες Η/Υ θα έχουν τη δυνατότητα να αντιγράφουν CD δεδομένων. Και οι δισκογραφικές είχαν ψηφιοποιήσει όλο τον κατάλογό τους. Όταν το διαδίκτυο και το MP3 οδήγησαν στο file sharing και το Napster, οι δισκογραφικές αντιμετώπισαν την κατάσταση ως καθαρή κλοπή της «ιδιοκτησίας» τους και πολέμησαν με νύχια και με δόντια για να πατάξουν τον εχθρό/θεριό. Με την υπεροψία που τους διέπει, τα υψηλόβαθμα στελέχη δισκογραφικών δε μυρίστηκαν καν το γεγονός ότι διέπρατταν το μεγαλύτερο λάθος στην ιστορία τους, οδηγώντας στο τέλος των ημερών της κότας με τα χρυσά… CD. Θα μπορούσε κάλλιστα να μην έχει γίνει έτσι. Αν ήταν έξυπνοι να εκμεταλλευτούν ένα έτοιμο κοινό 25 εκατομμυρίων χρηστών που απαριθμούσε το Napster, η πλατφόρμα είχε τα φόντα να γίνει το πρώτο social network πολύ πριν την έλευση των MySpace και Facebook. Αναλογιστείτε λίγο τι θα είχε συμβεί αν το Napster είχε καταφέρει να γίνει το πρώτο -και όπως συμβαίνει συνήθως, το πιο επιτυχημένο- social network, σε πόσο επικερδή επιχείρηση θα μπορούσε να έχει μετατραπεί για τις δισκογραφικές. Εντέλει, οι εταιρίες κατάφεραν να νικήσουν το Napster όχι όμως και το file sharing!

Χωρίς να έχουν συνέλθει από το γκολ που δέχθηκαν, και με την ελεύθερη ανταλλαγή αρχείων μέσω διαδικτύου να διογκώνεται συνεχώς, οι δισκογραφικές δεν κατάφεραν να βρουν κάποια λύση την επόμενη διετία. Τότε, στο σκηνικό προσγειώθηκε ο Steve Jobs της Apple, ο οποίος πρότεινε το iTunes, το ηλεκτρονικό… τραγουδοπωλείο -κάτι που οι δισκογραφικές αργότερα ανακάλυψαν ότι δε θα τους συνέφερε καθόλου. Επρόκειτο όμως για την τελευταία ελπίδα των εταιριών, δεδομένης της απουσίας διαδικτυακού μάρκετινγκ -εν έτει 2003- και των αποτυχημένων προσπαθειών εύρεσης τεχνολογίας προστασίας από αντιγραφές. Δεδομένου ότι το iTunes ήταν περιορισμένο στους ελάχιστους χρήστες Mac, αποτελούσε χαμηλό ρίσκο για τις εταιρίες. Μόλις όμως ο Jobs έκλεισε τις συμφωνίες με τις μεγάλες δισκογραφικές, έκανε την πλατφόρμα συμβατή και με τα PC, οδηγώντας στην έκρηξη δημοτικότητας του iPod -το gadget για την προώθηση του οποίου δημιούργησε το iTunes ο Jobs, πέραν της ευκαιρίας που του έδινε να μπει στα χωράφια της μουσικής βιομηχανίας- οι δισκογραφικές είδαν τι σημαίνει Apple, η οποία πλέον τους κράταγε από τα… αμελέτητα, λαμβάνοντας πρωτοβουλίες όπως τον καθορισμό δικών του τιμών με εκβιαστικές μεθόδους: «ή τόσο ή το αποσύρω»!

Την ίδια στιγμή, οι δισκογραφικές άρχισαν να καταθέτουν μηνύσεις εναντίον απλών πολιτών που είχαν κατεβάσει δωρεάν μουσική από το διαδίκτυο (τη στιγμή που δεν υπήρχε νόμιμη εναλλακτική), διεκδικώντας 750$ για κάθε τραγούδι που είχε αποθηκευτεί στο σκληρό τους δίσκο! Οι τακτικές εκφοβισμού των εταιριών εναντίον των ίδιων των πελατών τους, για κάποιο… μυστήριο λόγο δεν απέφερε καρπούς! Οι δισκογραφικές κατηγόρησαν -και εξακολουθούν- το downloading ως το κύριο αίτιο της πτώσης των πωλήσεών τους, ωστόσο η αλήθεια είναι ότι οι ίδιες έσκαψαν το λάκο τους!

P.S. Θέλω να ευχαριστήσω θερμά το φίλο Vic που μου δάνεισε το βιβλίο και μου… άνοιξε τα μάτια!
n0tags

ΤΟ ΞΥΔΙ #4-5

Posted in Ανάγνωση... with tags , on 28/04/2013 by manestro

Κυρίες και κύριοι,

Το φανζίν Το Ξύδι κυκλοφόρησε σε ένα διπλό ανοιξιατικοχειμωνιάτικο τεύχος! Έτσι λοιπόν θα βρείτε τα τεύχη 4 και 5 ενωμένα σε μια φλιπ εκδοχή -μπορείτε να το διαβάσετε κι απ’ τις δύο πλευρές- σε διάφορα σημεία της Αθήνας αλλά και άλλων πόλεων.

Το Ξύδι κυκλοφορεί ελεύθερα σε σταθερά σημεία που θα βρείτε σε λίστα στο blog του φανζίν, αλλά και χέρι με χέρι.

Το Ξύδι

Παζάρι – εκποίηση βιβλίου στη Πλατεία Κοτζιά

Posted in Ανάγνωση... with tags , , , on 05/02/2013 by ΣτηΜαρμίτα

 

Το φετινό παζάρι βιβλίου της Πλατείας Κοτζιά ξεκίνησε στις 25 Ιανουαρίου και θα συνεχιστεί μέχρι την Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου. Πολλές χιλιάδες βιβλία από 150 εκδοτικούς οικους με τιμές που ξεκινάνε από 0,50 ευρώ, από Δευτέρα έως Κυριακή και απ’τις 10 το πρωί έως τις 10 το βράδυ. Η κεντρική είσοδος της έκθεσης είναι στην οδό Αθηνάς.

Το Ξύδι #3

Posted in Ανάγνωση... with tags , on 02/01/2013 by manestro

Κυκλοφόρησε το τεύχος 3, το τέταρτο κατά σειρά Ξύδι. Ένα για κάθε εποχή , Χειμώνας , Άνοιξη , Καλοκαίρι , Φθινόπωρο.

Σκίτσα, μικρές ιστορίες, ποιήματα, κολάζ, μουσικές προτάσεις.. Κάθε τεύχος έχει τη σύσταση και τη διάθεση των δημιουργών του, οι οποίοι εναλλάσσονται κι αυτοί ανα εποχή. Καλή ανάγνωση!

To Ξύδι

Sting – Broken Music

Posted in Ανάγνωση... with tags , on 14/12/2012 by n0tags

Sting - Broken MusicΌχι, δεν πρόκειται για δίσκο του Sting, αλλά για την αυτοβιογραφία του. Αν μη τι άλλο, σε αυτό το βιβλίο ανακαλύπτει κανείς τις εντυπωσιακές συγγραφικές ικανότητες του Sting, σε ένα βιβλίο που δε ακολουθεί την πεπατημένη οδό της αυτοβιογραφίας. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις «αυτοβιογραφιών» που τις έχει γράψει το άτομο του οποίου το όνομα εμφανίζεται με μικρά γραμματάκια από κάτω από το όνομα του «αστέρα». Εδώ η κατάσταση είναι διαφορετική καθώς τα συγγραφικά ηνία κρατάει αποκλειστικά ο ίδιος. Προσωπικά δεν τα σπάω με τη μουσική του Sting, έχει βγάλει μερικά καλά κομμάτια (με το Englishman In New York να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα με μίλια διαφορά) αλλά μέχρι εκεί. Οι Police ήταν καλή μπάντα κατά τη γνώμη μου, αλλά έχουν υπερβολικά μεγάλο αριθμό τραγουδιών -για τα γούστα μου- που βασίζονται στις άρσεις (χαρακτηριστικό της reggae μουσικής). Ανέκαθεν όμως με συνάρπαζαν οι βιογραφίες μουσικών -και δη οι αυτοβιογραφίες. Για αυτό και όταν βρήκα το βιβλίο σε τιμή ευκαιρίας δεν κατάφερα να αντισταθώ.

Η αφήγηση του Sting ξεκινάει με την πολύ σημαντική για τη ζωή του, όπως περιγράφει, εμπειρία μύησης στην ιεροτελεστία του αγιαχουάσκα, γραπώνοντας τον αναγνώστη από τα μαλλιά! Το βιβλίο διαβάζεται περισσότερο σα μυθιστόρημα και λιγότερο ως βιογραφία ενός αστέρα της μουσικής. Ο Sting επικεντρώνεται στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, και η αφήγησή του φτάνει έως τη στιγμή που οι Police γνώρισαν για πρώτη φορά επιτυχία. Με αυτό τον τρόπο δίνει ένα πολύ διαφωτιστικό insight στα γεγονότα και τις καταστάσεις που επηρέασαν τη δημιουργία της προσωπικότητάς του -πάντοτε μέσα από το δικό του πρίσμα- αφήνοντας απ’ έξω την υπόλοιπη ζωή του. Οπότε, σε αυτό το βιβλίο δεν πρόκειται να διαβάσετε για τις περιπέτειές του στον τομέα του ταντρικού σεξ!

Αντιθέτως, θα λέγαμε ότι το βιβλίο μπορεί να γίνει λίγο «βαρύ» ή να αναφέρει πληροφορίες τις οποίες κανείς δε χρειάζεται να γνωρίζει! Ο ίδιος λέει ότι έπεσε σε κατάθλιψη για δυο χρόνια όταν το έγραψε… Σίγουρα δεν αποπνέει τόση μιζέρια στον αναγνώστη. Προσωπικά, με κράτησε αρκετά καθηλωμένο η -κατά τα φαινόμενα- ειλικρίνια της πρόζας του. Το βιβλίο το διάβασα μεταφρασμένο, οπότε σίγουρα χάνει σε σύγκριση με το κείμενο στη μητρική του γλώσσα. Ωστόσο η δουλειά που έχει γίνει στη μετάφραση είναι πάρα πολύ καλή.
n0tags